Ananasguave Triumph -

De Acca sellowiana 'Triumph' is een subtropische struik met een bijzonder decoratief, wintergroen blad. Hij wordt gewaardeerd om zijn voorjaarsbloei met deels eetbare bloemen van uitzonderlijke schoonheid en zijn najaarsproductie van fruit met exotische smaken. Deze 'Triumph'-variëteit produceert een vrucht van groot formaat, 6 tot 7 centimeter lang, met een gewicht van 50 tot 70 gram, ovaal van vorm, geribbeld en vaak gerimpeld. De schil is dik, stevig en knobbelig, bedekt met een witte waslaag (pruina), donkergroen van kleur, die bij rijpheid lichtgroen wordt. Het romig witte vruchtvlees is stevig, sappig en zoet, met smaken van ananas, aardbei en guave, en bevat 20 tot 40 kleine bruinachtige zaadjes. Hoewel aanplant op veel plekken in Nederland mogelijk is, kan deze subtropische struik moeite hebben met bloeien en vruchtzetten in een te koud klimaat. De Feijoa heeft kruisbestuiving nodig om vruchten te produceren. Het is nodig om hem te combineren met andere Feijoa's voor een optimale bevruchting van de bloemen. Plant in het najaar of voorjaar, oogst in oktober en november. Weinig gevoelig voor ziekten en plagen, de Feijoa past zich goed aan aan warme en droge omstandigheden, is gemakkelijk te kweken en vraagt weinig onderhoud.

De Braziliaanse guave, soms ook wel Montevideo-guave, ananasguave of Feijoa genoemd, in het Latijn Acca of Feijoa sellowiana, behoort tot de familie van de Myrtaceae, net als Eucalyptus, Callistemon, Myrtus, ... Een familie van bomen en struiken, wijdverspreid in de tropische en subtropische gebieden van Australië, Zuid-Amerika of Azië. De Feijoa is afkomstig uit Zuid-Amerika (Uruguay, Brazilië, Argentinië, Paraguay) en de benaming 'Feijoa' werd in 1859 gegeven door Otto Karl Berg (1815-1866), een Duitse botanicus, als eerbetoon aan de Portugese botanicus João Da Silva Feijó (1760-1824) die in Brazilië werd geboren. Hij werd in de jaren 1890 in Frankrijk geïntroduceerd door Edouard André.

De variëteit 'Triumph' vindt zijn oorsprong in Nieuw-Zeeland, net als de variëteiten Mammoth en Coolidge. Het vormt een struik met een bossige, compacte en ronde groeiwijze, die op volwassen leeftijd (ongeveer 7 tot 10 jaar) ongeveer 3 meter hoog kan worden, met een diameter van ongeveer 2 meter. Zijn groei, de eerste jaren vrij langzaam, stelt hem in staat zich goed te vestigen. De feijoa is herkenbaar aan zijn vele twijgen, met een bruine schors die bij het ouder worden afschilfert. Zijn wintergroene blad bestaat uit leerachtige, elliptische, tegenoverstaande bladeren, 3 tot 6 cm lang en 2 tot 4 cm breed, met duidelijke nerven, olijfgroen van kleur en een zilvergrijs, viltige onderkant. Ondanks zijn herkomst is de struik zelf relatief winterhard, tot -15°C, en loopt hij weer uit vanuit de stam als hij volledig bevroren is geweest. In een gematigd klimaat bloeit hij op de jonge scheuten, in mei-juni. De bloemen, alleenstaand, 3 tot 5 cm in diameter, ontluiken in een brede kroon met 4 wasachtige bloemblaadjes, wit aan de buitenkant en roze-rood aan de binnenkant. In het hart van de bloem verzamelen zich, in een tros, talrijke felrode meeldraden, waarvan de gele uiteinden (helmhokjes) het stuifmeel dragen. De bloemblaadjes, met een zoete en licht zoete smaak, met een lichte kaneelsmaak, hebben de bijzonderheid dat ze eetbaar zijn. Ze kunnen worden toegevoegd aan salades of gebruikt om gerechten te decoreren. Het is een opvallend decoratieve en late bloei, die niet bang is voor voorjaarsvorst. De variëteit 'Triumph' wordt zelfsteriel of zelf-incompatibel genoemd, de bloemen kunnen zichzelf niet bevruchten. Daarom is de aanwezigheid van andere Feijoa-variëteiten in de buurt, waarvan de bloei in dezelfde periode plaatsvindt, noodzakelijk. Bijvoorbeeld de variëteiten Apollo, Coolidge, Gemini, Mammoth of de Feijoa sellowiana type, zijn geschikt voor kruisbestuiving en zo om het aantal vruchten te verhogen.

In oktober-november zijn de vruchten rijp wanneer ze gemakkelijk loskomen en van de boom vallen. Ze kunnen direct na de oogst worden gegeten. Hun houdbaarheid is vrij kort, ongeveer 10 dagen onderin de koelkast of 3 tot 4 dagen bij kamertemperatuur. Ze zijn uitstekend om te eten wanneer het vruchtvlees een beetje zacht wordt. Weinig calorierijk, de feijoa is rijk aan mineralen (calcium, fosfor en kalium) en vitamine C. Puur natuur wordt hij, eenmaal doormidden gesneden, met een lepeltje gegeten. In de keuken kan hij worden verwerkt in salades in combinatie met ander fruit, of worden gebruikt voor sorbets, smoothies of chutney. Gekookt worden feijoas gebruikt voor het maken van jam, compote, gelei of taarten. Ze kunnen ook worden geserveerd bij vis of zeevruchten.

Gemakkelijk te kweken en weinig veeleisend, de Braziliaanse guave geeft de voorkeur aan een zonnige standplaats beschut tegen koude wind, een rijke, vruchtbare en drainerende grond. Hij past zich goed aan aan kustomstandigheden en is een struik die van de zachtheid daar geniet. In dit type tuin, in mediterrane stijl, past hij vrij tussen Agaves, Opuntia, santolines... of in een vrije haag, in een border, in combinatie met griselinia, oleander, callistemon, grevillea, ... Met zijn exotische en originele vruchten vindt de feijoa zijn plaats in een fruittuin samen met vijgenbomen, duindoorns, kiwi's, nashis (Pyrus pyrifolia), kaki (Diospyros kaki) of in een kuip naast citrusbomen. Voor een meer exotische of tropische sfeer combineert de Braziliaanse guave aangenaam met bananenplanten, palmen en yucca's. Voor regio's met koudere klimaatomstandigheden doet de feijoa het uitstekend wanneer hij in een kuip wordt gekweekt om terrassen, balkons of patio's op te fleuren.