Vijgenboom Marseillaise

De Ficus carica Marseillaise, ook wel Blanquette, Athènes of Couille de Pape genoemd, is een oud, productief en zelfbestuivend ras dat geschikt is voor warme, beschutte standplaatsen in Nederland. Deze vijg is eenmaal dragend (unifeer) en produceert overvloedig in één keer, in augustus-september, afhankelijk van de hoeveelheid zon. De vruchten hebben een dunne, geelgroene schil, zijn vrij klein van formaat en hebben een bleekroze, sappig vruchtvlees met een zoete en aromatische smaak. Ze zijn heerlijk om vers te eten, te verwerken in gerechten of te drogen. De vijg is een zomers genot met veel gezonde voedingsstoffen. Zijn gemiddelde grootte, opvallende architectuur en originele blad maken de Figuier Marseillaise of Blanquette tot een zeer decoratieve en charmante struik. Plant in de herfst of winter bij vorstvrij weer (of in het voorjaar in koudere streken).

Oorspronkelijk afkomstig uit gebieden met een warm gematigd klimaat, van het Middellandse Zeegebied tot Centraal-Azië, behoort de vijgenboom tot de moerbeifamilie (Moraceae). Meestal wordt hij niet hoger dan drie à vier meter en heeft hij een vrij kronkelige stam en een bossige groeiwijze. De bladverliezende bladeren zijn ruw en behaard, kunnen 25 cm lang worden en zijn min of meer verdeeld in drie tot zeven gelobde, gekartelde lobben met een wisselende vorm. De onderkant van het blad is fluweelachtig en toont duidelijke nerven. De stengels, bladeren en vruchten bevatten een wit, irriterend melksap. Het hout, met een grijze, gladde schors, is zacht, sponsachtig en hol. De wortelstokken van de vijgenboom zijn krachtig.

Er wordt onderscheid gemaakt tussen: unifere rassen die één, vrij overvloedige oogst per jaar geven, meestal in het vroege najaar, en bifere rassen die twee keer per jaar vruchten dragen: zogenaamde "voorvijgen" in de zomer op de twijgen van het voorgaande jaar en de normale vijgen die zich in het najaar ontwikkelen op het hout van het lopende jaar.

Van alle vijgenrassen is de Figuier Marseillaise een unifeer ras dat overvloedig produceert in één keer, in augustus-september afhankelijk van de zon, met vruchten van ongeveer 30 tot 40 g. De pluk vereist meerdere keren langs te gaan, zodat de vijgen op perfecte rijpheid geoogst kunnen worden en met maximale smaak genoten. De Ficus carica Marseillaise is een zelfbestuivend en parthenocarpisch ras, wat betekent dat het vruchten geeft zonder bestuiving. Het heeft geen andere vijgenbomen nodig en ook niet de tussenkomst van de vijgenwesp, de enige bestuiver van de vijg, die te vorstgevoelig is om in een koud klimaat te overleven.

Door de zon doordrenkt, kan de vijg puur natuur gegeten worden als vers fruit, waarbij hij al zijn smaak en romigheid laat proeven.De fijne en uitgesproken smaak van de vijg kan worden geaccentueerd met honing. Hij combineert ook uitstekend met zoete vruchten zoals rode vruchten (kers, aardbei, framboos, braam, bes, bosbes, …) en druiven. Onder de fruitsoorten voor jam, hebben vijgen een eerste keus plaats met een delicate en rijke smaak, die heel zacht is. Rijk aan vezels, heeft de vijg een laxerende werking en de zaadjes bevorderen de spijsvertering. Hij is rijk aan mineralen, spoorelementen en vitamine B. Na de oogst is het, om de aroma's van de vijg niet aan te tasten, niet aan te raden ze in de koelkast te bewaren; de schil kan lijden onder vocht en condens.

De vijgenboom wordt vaak beschouwd als een van de mooiste fruitbomen. Zijn originele blad geeft hem een sierwaarde en biedt een mooie schaduwplek, heel aangenaam tijdens de zomerhitte. Plant de vijgenboom beschut tegen een muur die hem beschermt tegen de kou tijdens strenge winters, op een zuidelijke of zuidwestelijke standplaats, samen met de Granaatboom met vruchten, de Witte moerbei en de Japanse wolmispel in de warmste streken. Meer naar het noorden kan hij gecombineerd worden met de Kweepeer, met de Akebia quinata, en de Feijoa die eveneens winterhard en exotisch zijn. Houd goed rekening met zijn afmetingen op volwassen leeftijd om de plantafstand te bepalen. Hoewel de wortels geen schade veroorzaken aan moderne constructies, kunnen ze wel schade toebrengen aan muren opgetrokken in droge steen of met oud, kalkarm mortel.