Iris sibirica Blue King - Siberische iris

De Siberische iris 'Blue King' verdraagt een vochtige standplaats, bijvoorbeeld op een oever, mits hij niet permanent onder water staat. Hij kan ook worden gekweekt in gewone tuingrond, met een mulchlaag en om de twee weken water geven in de zomer. Hij groeit in zure tot licht kalkhoudende grond (pH 4,5 tot 7,5), die rijk en goed doorlatend is. Een te kleiachtige, te kalkrijke of te zanderige bodem kan worden verbeterd door een flinke hoeveelheid humus (goed verteerde compost) toe te voegen. Een alkalische grond kan licht worden verzuurd door het toevoegen van heidegrond of turf, dennenaalden of zwavelbloem.

Siberische irissen hebben een zonnige plek nodig om te bloeien, minimaal 6 uur zon per dag. In de warmste regio's kan lichte schaduw tijdens de heetste uren gunstig zijn. Het is beter om te planten tijdens de rustperiode, van eind september tot half april, buiten de vorstperiodes. In een warm klimaat plant u in september. In streken met een koude winter daarentegen, vindt de beplanting plaats aan het begin van de groei, eind maart of april. (Ze zullen pas het volgende jaar bloeien). Planten in augustus kan een alternatief zijn.

Plant de wortelstokken van Iris sibirica op een diepte van 3-5 cm. Siberische irissen kunnen langer op hun plaats blijven zonder te worden gescheurd dan baardirissen. Ze worden slechts om de 5 tot 10 jaar gedeeld, wanneer de pol in het midden niet meer bloeit of een krans vormt. Het is nodig om ruimte te voorzien voor een goede ontwikkeling van de pollen. U kunt bemesten met een meststof type NPK 10-10-10 bij het begin van de groei en na de bloei in juni. Bij jonge pollen knipt u systematisch de uitgebloeide bloemstengels af om uitputting te voorkomen. Bij goed gevestigde pollen verwijdert u de bloemstengels om spontane zaailingen te voorkomen die niet identiek zijn aan de moederplant.

Na de herfstvorst kan het vergeelde loof worden teruggesnoeid tot 3-5 cm boven de grond (en ter plaatse worden gelaten als mulch). Dit droge loof kan daarentegen ook de hele winter blijven staan als 'architectonisch' element in de tuin. Snoei het dan pas aan het einde van de winter, eind februari, vóór de groei van de nieuwe bladeren.