Geranium maculatum - Gevlekte ooievaarsbek

De gevlekte ooievaarsbek (Geranium maculatum) vormt mooie, wat losse maar elegante en luchtige pollen. Deze sierlijke vaste plant heeft glanzend, middengroen blad dat diep gelobd en sterk ingesneden is. Al in het voorjaar verschijnen er mooie, komvormige bloemen in licht roze-lila met witte adering en een wit hart. Ze worden gedragen in luchtige trossen. Deze wortelstokvormende vaste plant is extreem winterhard en groeit krachtig, zowel in de schaduw van bosranden als op vochtige tot natte bodems, op een zonnige, halfbeschaduwde of zelfs volledig schaduwrijke plek.

De Geranium maculatum is een vaste plant uit de ooievaarsbekfamilie (Geraniaceae). Hij is oorspronkelijk afkomstig uit de bergbossen van het oosten van de Verenigde Staten, van het zuiden van Manitoba tot het zuidwesten van Quebec, en zuidelijk tot Alabama en Georgia, en westelijk tot Oklahoma en South Dakota. Vanuit een robuuste en krachtige wortelstok ontwikkelt hij zich tot een grote pol van 60 tot 70 cm hoogte, met een luchtige en open uitstraling. De lichtroze bloemen, wit aan de basis, bloeien zeer vroeg, al in april als het weer het toelaat. Ze hebben een diameter tussen de 2,5 en 4 cm en staan in losse trossen boven het loof. Het blad is bladverliezend, sterk ingesneden, fijn getand en heeft duidelijke nerven. De bladeren zijn 10 tot 12,5 cm breed en licht behaard. De wortelstok is bedekt met littekens, de restanten van de stengels van voorgaande jaren. Deze plant gaat in kiemrust in de zomer, nadat de vruchten rijp zijn.

De grootste troeven van deze gevlekte ooievaarsbek zijn zijn sierlijke groeiwijze, zijn grote aanpassingsvermogen aan vochtige tot natte grond en zijn uitstekende winterhardheid. Hij komt het beste tot zijn recht in een vochtige bosrand, onder bladverliezende bomen of struiken, samen met zilverkaars (Cimicifuga), rodgersia (Rodgersia), pluimspirea (Astilbe) of geitenbaard (Aruncus dioicus). Hij voelt zich ook thuis op de oever van een vijver of sloot. Omdat hij weinig eisen stelt aan de standplaats, zolang de bodem maar vochtig blijft, kan hij ook een zonnige borderrand opfleuren en past hij goed in een wat natuurlijke beplanting, samen met akelei (Aquilegia), de moerasspirea 'Red Umbrella' (Filipendula 'Red Umbrella') of voor een groep paarse zonnehoed (Vernonia crinita).

Deze wilde geranium heeft samentrekkende (astringente) eigenschappen, dankzij een bloedstelpend middel dat in zijn wortelstokken aanwezig is. De Meskwaki-indianen gebruikten de wortels onder meer voor de behandeling van kiespijn en aambeien.