Magnolia acuminata Blue Opal - Beverboom

De Magnolia Blue Opal is de eerste hybride die blauwe bloemknoppen vormt, meer specifiek een enigszins grijzig hemelsblauw. Deze openen zich tot gele bloemen met een groenige gloed, die weliswaar klein zijn, maar een ongekend en verfijn kleurenpalet bieden. Elke bloem op zich is een mooie verrassing die rechtop staat als een klein kaarsje op het jonge, zachte groene blad. De bloei van deze grote, breed kegelvormige struik vindt plaats in mei-juni. Hoewel alle bloeiende magnolia's onvergetelijk zijn, is dit ras echt uitzonderlijk. Geef hem een frisse bodem zonder teveel kalksteen, en een zonnige tot halfbeschaduwde standplaats.

Deze magnolia met blauwe bloemen, behorend tot de Magnoliaceae-familie, is een recente Amerikaanse veredeling, ontstaan uit een kruising tussen de krachtige, Noord-Amerikaanse *Magnolia acuminata* met gele bloemen en de Chinese *M. denudata* met witte bloemen. Het is een vertakte kleine boom met een opgaande vorm, hoger dan breed, die op volwassen leeftijd ongeveer 6 meter hoog wordt, bij een breedte van 3-4 meter. De groei is vrij snel. Vaak heeft hij een luchtige groeiwijze en groeit hij op een enkele stam. Het bladverliezende loof bestaat uit omgekeerd eironde bladeren, donkergroen van boven met een lichtere, fijn behaarde onderkant. In het najaar verkleuren ze naar geelbruin. De bladeren zijn 15 tot 20 cm lang. In mei-juni verschijnen er aan het einde van de twijg, na het uitlopen van het blad, solitaire, rechtopstaande bloemen van 8 tot 10 cm hoog. Ze zijn geurend en bestaan uit brede, blauwe bloemblaadjes die tijdens het openen verkleuren naar helder geel met een groenige waas. Deze bloemen komen uit knoppen die beschermd worden door zijdeachtige schutbladeren. Opmerkelijk is dat deze magnolia relatief tolerant is voor kalk in de bodem, zij het met mate.

Deze Magnolia Blue Opal is zeker een sierboom, maar ook een botanische curiositeit die u met plezier aan voorbijgarende vrienden zult laten zien. Hij maakt indruk in een middelgrote tuin en trekt de aandacht van een nieuwsgierige waarnemer in een groot park. Meestal wordt hij als solitair midden in een gazon gebruikt, waar zijn bijzondere voorjaarsbloei prachtig tot zijn recht komt. Maar als de bloei voorbij is, wordt de kleine boom weer onopvallend. Om het stokje over te nemen, kunt u ook denken aan andere kleine bomen zoals de zomertamaris, de tafelbladkornoelje (*Cornus controversa*) of struiken zoals boerenjasmijn (*Philadelphus*), sering, *Kolkwitzia*, botanische rozen en nog veel meer. De Magnolia Daphné kan ook gecombineerd worden met een border van heidegrondstruiken (Rhododendrons, Camelia's, Hortensia's, *Pieris*, *Daphne*, Toverhazelaar...), voor een tuin in Japanse stijl. Het is ook mogelijk om mooie bloeiende hagen langs paden te creëren, door deze Magnolia af te wisselen met andere cultivars (*Magnolia grandiflora*, *stellata*, *Magnolia denudata*...). Omdat het wortelgestel niet schadelijk is voor funderingen, kan hij gerust tegen een muur van het huis worden geplant.

Wist u dat:
Magnolia's zijn oeroude bomen waarvan fossielen van meer dan 20 miljoen jaar oud zijn gevonden. Hun prachtige bloei wordt beschouwd als een van de meest primitieve: hun bloemen staan, evolutionair gezien, dicht bij de eerste bloemen die ooit bestonden.
De bast van magnolia's heeft medicinale eigenschappen en wordt gebruikt in cosmetica.
Het hout wordt als waardevol beschouwd.

Geschiedenis:
De naam Magnolia werd in 1703 gegeven door Charles Plumier, botanicus van koning Lodewijk XIV, als eerbetoon aan de arts-botanicus Pierre Magnol (1638-1715), die eind 17e eeuw een van de directeuren was van de botanische tuin van Montpellier. De soortnaam *soulangeana* is afkomstig van Etienne Soulange-Bodin (1774-1846), een gepensioneerd cavalerieofficier in het leger van Napoleon, die zich toelegde op de tuinbouw. In zijn kasteel in Fromont, bij Parijs, raakte hij gefascineerd door Magnolia's en verkreeg hij in 1829 deze hybride, die vandaag de dag aan de basis staat van een prachtige lijn van cultivars!