Cornus kousa Beni-fuji - Japanse kornoelje

De Cornus kousa Benifuji is een variëteit van de Japanse kornoelje met een onweerstaanbare bloei. Prachtig geaccentueerd door het zuivergroene, licht glanzende blad, stelen de roze, stervormige bloeiwijzen in het voorjaar alle aandacht. Aan het eind van de zomer ontwikkelen de bloemen zich tot decoratieve rode vruchten, die mooi contrasteren met het loof. Tot slot verkleuren de bladeren in het najaar naar rood en oranje, wat een prachtig schouwspel oplevert. Deze struik is gedurende driekwart van het jaar sierlijk en verdient daarom absoluut een plek in de tuin.

De kornoelje behoort tot de vrij onbekende familie van de Cornaceae, die na enkele herzieningen in de plantkundige classificatie nog slechts de geslachten Cornus en Alangium omvat. In het wild is Cornus kousa een kleine boom of grote struik die groeit in Japan, China en Korea. Zijn grafische silhouet, gevormd door meestal etagegewijs en horizontaal groeiende twijgen, geeft hem een zeer Japanse uitstraling.
Benifuji (of Beni-Fuji) is ontstaan uit een natuurlijke zaailing van zaden die verzameld zijn op de zuidoostelijke hellingen van de berg Fuji in Japan, vandaar de naam, op een hoogte tussen 800 en 1000 meter. Drie Japanse kwekers startten in 1970 een massaselectie en isoleerden in 1978 deze natuurlijke variëteit die volgens hen de moeite waard was om op de markt te brengen. Zij identificeerden een interessante concentratie rode pigmenten, die zichtbaar is in de stam en de bloei. Na jaren van observatie en vermeerdering om de stabiliteit van de variëteit te waarborgen, hebben zij uiteindelijk in 1994 een patent aangevraagd en verkregen.
Deze langzaam tot matig groeiende struik kan onder goede omstandigheden in 10 jaar een hoogte bereiken van 3 m tot 3,50 m, bij een breedte van 2 m tot 2,50 m. Hij heeft een vrij opgaande groeiwijze, die met de jaren wat breder kan worden. Na 20 jaar in de volle grond zal de hoogte ongeveer 4 m tot 4,50 m bedragen. De takken staan onder een hoek van 45° en vormen een vrij dichte vegetatie. De middelgrote bladeren, iets kleiner dan bij de soort C. Kousa, zijn lancetvormig en meten gemiddeld 8 cm lang (7 tot 11 cm) bij 4,2 cm breed (3,5 tot 5 cm). Ze hebben een zuiver- tot donkergroene kleur en een licht satijnachtig oppervlak.
Vanaf mei tot en met juni ontstaan er prachtige, stervormige bloeiwijzen met vier 'armen', bestaande uit een centraal glomeraat omgeven door gekleurde schutbladen. Het glomeraat bestaat uit kleine, dicht opeengepakte echte bloempjes met een groenachtige kleur. De schutbladen zijn omgevormde bladeren, die vaak worden aangezien voor bloemen, omdat zij het sierlijke deel vormen. Bij Benifuji hebben deze bij hun verschijning direct een dieproze kleur, met een lichte zweem naar paars, en een ovale, puntige vorm. Deze zeer rijkbloeiende struik behoort tot de mooiste voorjaarsattracties. Aan het eind van de zomer kleuren de vruchten rood, lijkend op bramen of aardbeien, en kunnen ze bij rijpheid in september worden gegeten (vogels zijn er ook dol op!). Ze zijn erg decoratief tegen de donkergroene vegetatie, die een maand later prachtige herfstkleuren krijgt, variërend van rood en oranje tot paars.

De Cornus kousa Benifuji vraagt weinig onderhoud, is goed bestand tegen ziekten en hoeft niet gesnoeid te worden. Het is alleen belangrijk om tijdens warme periodes water te geven, zodat de bodem niet uitdroogt. Hij komt perfect tot zijn recht in een heidegrondborder, geplant in de tweede rij. Plant aan zijn voet lage struiken zoals de Andromeda polifolia Nikko, een charmante bodembedekker met zeer fijn, donkergroen blad, die van april tot juni bedekt is met kleine witte klokjes. Om de bloeiperiode van uw border te verlengen, kunt u denken aan de Skimmia reevesiana, een kleine, groenblijvende heester die het hele jaar sierlijk donkergroen blad combineert met een geurige witroze bloei in maart-april en zeer decoratieve rode vruchten in het najaar en de winter. En voor bloemen in de zomer kiest u een mooie Hortensia zoals de Hydrangea paniculata Bloody Mary met grote crèmewitte bloeiwijzen die geleidelijk verkleuren naar dieprood.