Dwergkers Juliet

De Kriekelaar Juliet is een zelfbestuivende dwergkriekelaar die gewaardeerd wordt om zijn uitzonderlijke winterhardheid, zijn compacte groei en zijn grote donkerrode krieken. In tegenstelling tot klassieke rassen, die vaak alleen voor verwerking geschikt zijn, levert 'Juliet' vruchten die zoet genoeg zijn om vers te eten wanneer ze volledig rijp zijn. De smaak blijft echter typisch kriekachtig, met een fijne zuurgraad, zeer gewaardeerd in sap, taarten, jam en desserts. Bij voorkeur in het najaar planten voor een oogst van eind juli tot augustus.

De Kriekelaar Juliet behoort tot de Rozenfamilie (Rosaceae). Het is een hybride tussen de kriekelaar, Prunus cerasus, en de steppekers, Prunus fruticosa. De eerste ouder is een soort die oorspronkelijk uit de Kaukasus komt en al lang in Europa wordt gekweekt en genaturaliseerd is. De tweede, meer struikvormige ouder, komt voor van Centraal-Europa tot de Kaukasus, in open, droge tot matig vochtige milieus, vaak op kalkrijke of steenachtige bodems. 'Juliet' combineert deze twee erfenissen: de vrucht van de Europese kriekelaar en de compactheid, soberheid en koudebestendigheid van de steppekers.

Dit ras is ontwikkeld door de Universiteit van Saskatchewan in Canada, in de lijn van het werk dat in de 20e eeuw is begonnen aan winterharde kersen uit de Prairies. De Romance-serie, waartoe 'Juliet' behoort, omvat onder meer 'Romeo', 'Cupid', 'Valentine' en 'Crimson Passion'. Het doel was om lagere, gemakkelijker te oogsten rassen te verkrijgen die goed zijn aangepast aan koude klimaten, met grotere, kleurrijkere en zoetere vruchten dan traditionele krieken. 'Juliet' werd in 2004 verspreid onder nummer 21-32-0 en kreeg in 2006 officieel zijn naam.

Het is een fruitstruik met een ronde, dichte groeiwijze die meerdere stammen ontwikkelt. Deze struikvorm vergemakkelijkt de oogst. De bladeren zijn bladverliezend: ze worden geel en vallen in de herfst af. De bloei vindt plaats in het voorjaar, in april-mei, afhankelijk van de regio. De bloemen zijn wit, enkelvoudig en staan in trossen bijeen op de takken. Ze verschijnen vóór of tijdens het uitlopen van het blad. Het ras 'Juliet' is zelfbestuivend: één enkele plant is voldoende om vruchten te krijgen.

'Juliet' komt sneller in productie wanneer hij als struik wordt geleid. Afhankelijk van de leeftijd van de plant en de teeltomstandigheden kunnen de eerste krieken binnen twee tot vijf jaar na het planten verschijnen; een overvloedigere oogst is er vanaf het vierde of vijfde jaar. De plant is gezond in koude streken. In een vochtig klimaat kan hij vatbaar zijn voor de gebruikelijke kersenziekten, met name moniliose (vruchtrot) en bladvlekkenziekte. Een lichte snoei, een goed gedraineerde grond, het verwijderen van gemummificeerde vruchten en een luchtige kroon beperken deze risico's. Bladluizen, vogels en, afhankelijk van de regio, de gevlekte drosophila (kersenvlieg) kunnen ook problemen veroorzaken bij rijp fruit.

De vruchten van 'Juliet' zijn grote, ronde krieken met een gewicht van 4,5 tot 5 g. Hun rode schil wordt zeer donkerrood tot bordeaux wanneer ze volledig rijp zijn. Het vruchtvlees is eveneens rood, sappig en heeft een goede balans tussen suiker en zuur. Pluk ze niet zodra ze rood kleuren: ze winnen aan aroma en zoetheid wanneer ze een zeer donkere kleur krijgen. Hun smaak is vol en fruitig, met het friszure karakter van krieken, maar minder scherp dan bij de oude, zeer zure rassen.

De oogst vindt plaats van eind juli tot augustus, min of meer vroeg afhankelijk van de regio. De vruchten worden geplukt wanneer ze donkerrood tot bordeaux zijn, bijna zwart voor de meest rijpe exemplaren. De kersen blijven vrij goed aan de takken zitten; het is onnodig, zelfs jammer, om ze te vroeg te plukken. Oogst bij droog weer, met het steeltje eraan als de vruchten enkele dagen moeten wachten.

Bewaring: verse krieken zijn kort houdbaar, ongeveer een week in de koelkast in een geventileerde bak of een geperforeerd zakje. Ze zijn zeer goed in te vriezen, heel of ontpit. Ze kunnen ook snel worden verwerkt tot coulis, jam, sap, siroop, fruit op siroop of gedroogd fruit.

In de keuken: 'Juliet' kan vers worden gegeten wanneer de vruchten goed rijp zijn. Het rode, sappige en zoetzure vruchtvlees is ook zeer geschikt voor taarten, clafoutis, compotes, jam, gelei, sorbets, sap en kersen op siroop. Toch behoudt hij tijdens het koken een echt kriekkarakter: kleur, aroma en frisheid. Hij leent zich ook voor meer traditionele bereidingen, zoals kersen op brandewijn, sauzen voor wild of desserts met pure chocolade.

In de tuin: plant de Kriekelaar 'Juliet' op een zonnige plek, in vruchtbare, goed gedraineerde grond die in de zomer eerder vochtig is, maar nooit doorweekt. Hij is geschikt voor kleine boomgaarden, bergtuinen, lage fruitheggen en moestuinen. Houd de voet de eerste jaren onkruidvrij, mulch ruim en geef water bij droogte.
Combineer hem met de Aronia melanocarpa 'Hugin', compact, zeer winterhard en decoratief in de herfst, met de Jostabes 'Jostaberry', gemakkelijk en productief, en met de gojibes Lycium barbarum Princess Tao®, interessant vanwege de vitamine-rijke bessen in augustus. Deze kleine fruitstruiken vragen weinig onderhoud en leveren gespreide oogsten op, van het begin van de zomer tot de herfst.