Eucalyptus perriniana - Snoepjesboom

De Eucalyptus perriniana is zeker een van de meest interessante soorten binnen het geslacht. Hij groeit snel, maar kan toch in een kleine tuin worden geplant, omdat zijn uiteindelijke hoogte altijd onder de 10 meter blijft. Zijn koperkleurige schors is in elk seizoen decoratief, net als zijn wintergroene blad. De jeugdbladeren, met een prachtige blauwachtige tint, hebben een vorm die zowel grafisch als origineel is: de tegenoverstaande en vergroeide bladschijven worden door de stengels doorboord. Deze Eucalyptus brengt een exotische sfeer in tuinen in veel regio's, want naast dat hij winterhard is tot -15°C, is het een van de weinige die halfschaduw verdraagt. Zeer aanpassingsbaar, hij groeit in neutrale tot zure bodems en verdraagt kalksteen matig.

De Eucalyptus is een boom uit de Myrtenfamilie (Myrtaceae), net als de Feijoa, de Callistemon of de Mirte, met de karakteristieke bloeiwijzen van deze familie. Het geslacht Eucalyptus is bijna geheel aan Australië gebonden, afgezien van enkele zeldzame soorten uit Zuidoost-Azië, en telt meer dan 800 soorten. Hieronder bevinden zich de hoogste loofbomen ter wereld (E. regnans), maar ook middelgrote struiken.
De Eucalyptus perriniana is afkomstig uit het zuiden van Australië, van de alpiene hoogvlakten in de staat Victoria tot het zuidoosten van Nieuw-Zuid-Wales. Hij komt ook op lagere hoogte voor, in het zuidoosten van Tasmanië, het grote eiland ten zuiden van het vasteland. Hij groeit dus in verschillende grondsoorten, van de rotsen in Victoria tot de zandgronden van Tasmanie, en onder uiteenlopende klimaten, met milde tot warme zomers en koude winters. Dit verklaart waarschijnlijk zijn goede aanpassingsvermogen en zijn winterhardheid, die tot de beste van de Eucalyptussoorten behoort, aangezien hij kortstondige vorst tot ongeveer -15°C kan weerstaan; sommige natuurlijke groeiplaatsen kennen lange periodes van kou.
Hij vormt een kleine boom van 7 tot 8 m, maximaal 10 m hoog, met een spreiding van 5 tot 6 m, gedragen door een stam die vaak kronkelig wordt met de leeftijd. Zijn schors, met een koperkleur, is zeer decoratief, vooral als hij nat is van de regen, waardoor de kleur goed uitkomt. De schors schilfert af in grote stroken die op de grond vallen en een strooisellaag rond de voet vormen. Soms heeft hij ook een struikachtige groeiwijze, zoals de groep van de 'mallees', Eucalyptussoorten van minder dan 10 m hoog die meerdere stammen vanuit de grond ontwikkelen. Deze Eucalyptus heeft een groot herstellingsvermogen dankzij zijn lignotuber. Dit is een ondergrondse, zetmeelrijke verdikking die talrijke wortelopslag kan produceren als het bovengrondse deel van de plant wordt vernietigd (typisch door brand). De hergroei is daardoor voller dan de oorspronkelijke plant na zo'n rigoureuze snoei. Deze eigenschap, die verschillende Eucalyptussoorten hebben, is vanuit sieroogpunt bijzonder interessant, omdat het rigoureuze snoei mogelijk maakt. Dit stelt je enerzijds in staat de groei van de plant te beperken, anderzijds zorgt het voor een goede vertakking en ten slotte stimuleert het de vorming van jeugdblad, dat bij veel soorten decoratiever is dan het volwassen blad.
Dit is het geval bij de E. perriniana, waarvan het jeugdblad tot de allermooiste behoort. De tegenoverstaande bladeren vergroeien aan hun basis, waardoor ze een elliptische vorm aannemen van 3 tot 8 cm lang en 5 tot 8 cm breed, en zo de jonge twijg volledig omsluiten. Visueel lijkt de stengel daardoor een doelwit door te boren dat wordt gevormd door de paren vergroeide bladeren, en dat op meerdere niveaus, zoals een draad die door kralen van een ketting gaat. Dit verrassende grafische effect wordt versterkt door de blauwachtige kleur van de bladeren, die werkelijk prachtig is. Klassieker is het volwassen blad, dat een lancetvormige vorm aanneemt, met bladschijven tot 16 cm lang en 5 cm breed, voorzien van bladstelen en in een alternerende positie. Bij deze soort kan het jeugdblad lang in de kroon aanwezig blijven, en soms verschijnt het volwassen blad zelfs helemaal niet, wat visueel een voordeel is.
De bloei is relatief onopvallend. Kleine witte pluizige bolletjes van ongeveer 1 cm in diameter, gevormd door de meeldraden, groeperen zich met drieën in kleine okselstandige schermen. Je moet bijzonder geduldig zijn, want de bloei vindt meestal pas na ongeveer twintig jaar plaats! In Australië bloeit hij van januari tot maart en in ons gematigd klimaat meestal rond augustus-september.
Makkelijk te telen heeft de Eucalyptus perriniana de weinig voorkomende eigenschap dat hij halfschaduw verdraagt, ook al geeft hij net als de anderen de voorkeur aan een zonnige standplaats. Hij houdt van neutrale tot zure grond, maar verdraagt kalksteen matig. Eenmaal goed geworteld kan hij droge periodes doorstaan, maar hij groeit beter in frisse tot vochtige bodems en verdraagt zelfs tijdelijke overstromingen. Een goed doorlatende grond heeft echter de voorkeur, vooral om de winter in goede condities door te komen. Zijn winterhardheid kan oplopen tot -15°C, wat hem tot een zeer interessante soort maakt voor de meeste regio's in Nederland.

De Eucalyptus perriniana is zonder twijfel een van de beste keuzes om een exotische sfeer in de tuin te creëren. Zijn beperkte afmetingen, zijn gemakkelijke aanpassing en zijn winterhardheid maken aanplant in de meeste situaties mogelijk. Zijn blauwachtige blad vormt een verrassend contrast met dat van de Albizia julibrissin 'Summer Chocolate'. Met zijn fijne blad, dat hem de bijnaam 'Perzische slaapboom' opleverde, roept deze kleine boom onvermijdelijk de tropen op door zijn luchtige groeiwijze en pluizige bloemen. In de zomer krijgt hij een diep paarsbruine tot chocoladekleur. En om dit schilderij van gekleurd blad compleet te maken, is er niets beter dan een gouden struik zoals de Choisya 'Goldfinger', een Mexicaanse sinaasappelboom met fijnverdeeld blad en witte bloemen waarvan de geur zijn verwantschap met de citrusfamilie verraadt.